شمع چگونه تشکیل می شود؟

شمع ها عموماً از الکترودهای مرکزی، الکترودهای جانبی، قطعات رزوه دار، عایق ها، پوسته های شمع، اتصالات، مهر و موم ها و غیره تشکیل شده اند.
الکترود مرکزی: الکترودی است که در مرکز شمع قرار دارد. برق سیم فشار قوی به این قسمت منتقل می شود و از شکاف بین الکترودهای همان طرف برای ایجاد جرقه استفاده می کند. الکترودهای شمع های با کارایی بالا به خوبی ماشین کاری شده و به پلاتین جوش داده می شوند. به منظور تخلیه سریع مقدار زیادی انرژی گرمایی، الکترود مرکزی برخی از شمع ها نیز مجهز به ورق مسی الکترود داخل مقره است.
الکترود جانبی: الکترود جانبی الکترودی است که به قسمت رزوه دار شمع متصل شده و از طریق رزوه به زمین متصل می شود. شمع های با کارایی بالا همچنین یک شیار بسیار ظریف بر روی سطح الکترود جانبی ایجاد می کنند تا تولید جرقه آسان شود.
قسمت رزوه دار: قسمت رزوه دار عمدتاً برای تعمیر شمع، پشتیبانی از الکترود جانبی استفاده می شود و همچنین دارای عملکرد اتلاف حرارت است. انواع مختلف شمع یا همان نوع شمع در موتورهای مختلف استفاده می شود و قطر رزوه و طول رزوه آنها متفاوت است. بنابراین، همین نوع شمع‌ها نیز بسته به مدل خودرو در دسته‌های ظریف‌تری دسته‌بندی می‌شوند.
عایق: عایق نه تنها خاصیت حمایتی دارد، بلکه از نشت انرژی الکتریکی نیز جلوگیری می کند. بین محل اتصال و پوسته شمع، به منظور افزایش فاصله عایق و کاهش تأثیر گرد و غبار و رطوبت در نشتی، عایق به شکل دامن تا شده طراحی شده است.
واشر: وظیفه اصلی واشر اطمینان از مهر و موم خوب بین شمع و سیلندر هنگام سفت شدن شمع است. هنگامی که همان شمع به طور مکرر پیچ شود و برداشته شود، اثر آب بندی واشر ضعیف می شود. بخش الکترود شمع تمرکز استفاده و نگهداری است.
شکل انتهای الکترود مرکزی و الکترودهای جانبی و شکاف ایجاد شده بین دو الکترود از عوامل مهم موثر بر احتراق شمع هستند. بنابراین، هنگام قضاوت در مورد اینکه آیا می توان از شمع استفاده کرد، ابتدا به صورت چشمی بررسی کنید که آیا شکل آن دست نخورده است و بررسی کنید که آیا شکاف مناسب است یا خیر. به طور کلی می توان از ضخامت سنج برای اندازه گیری شکاف شمع استفاده کرد.